Cmentarz Karaimski w Łucku

CMENTARZ W ŁUCKU

Istniał do drugiej połowy XX w. Ponieważ po II wojnie światowej gmina karaimska praktycznie przestała istnieć, administracja miejska zajęła teren cmentarza, a na jego miejscu wybudowano bloki mieszkalne.

ŁUCK

Dokładna data osiedlenia się Karaimów w Łucku nie jest znana. Być może Karaimi pojawili się tam w XIII w., w tym samym czasie, co mówiący tymże dialektem ich rodacy z Halicza. Miejscowa tradycja wiąże jednak ich przybycie, podobnie jak w Trokach, z osobą Wielkiego Księcia Litewskiego Witolda. Jak podawał karaimski uczony z Łucka, Mordechaj Sułtański (1773–1863), książę miał osiedlić na prawym brzegu rzeki Styr, naprzeciwko twierdzy, w miejscu zwanym Krasna Góra sto sprowadzonych z Krymu rodzin. Łuccy Karaimi trudnili się handlem, byli rzeźnikami, młynarzami, karczmarzami, a w XIX i XX w. także urzędnikami. Mieszkali głównie na biegnącej wzdłuż rzeki ulicy Karaimskiej, której nazwa pojawia się po raz pierwszy w 1561 r. Co najmniej od początku XVI w. posiadali swoją świątynię, a także cmentarz.

W chwili wybuchu I wojny światowej w Łucku mieszkało ponad 100 Karaimów. W trudne wojenne lata wielu zmarło, wielu nie powróciło z ewakuacji w głąb Rosji. W 1939 r. społeczność liczyła 61 członków. Po II wojnie światowej większość łuckich Karaimów zdecydowała się na wyjazd do Polski. Obecnie w Łucku nie pozostały już żadne materialne ślady ich kilkusetletniej bytności.

Ulica Karaimska w Łucku